Overtroffen schoonheid

Dit is een spinsel van mij dat ik een keer tijdens een (saaie) les heb geschreven. Ik vind hem zelf erg mooi, laat vooral wat reacties achter!

Volle ronde letters ontsprongen uit haar pen. Zwierig dansten de woorden over het papier. Gedichten, Verhalen, Teksten, Alles.
Vaak tekende ze er ook bij. Prachtige zwoele tekeningen. Als een sterrenhemel bij volle maan. Zachtjes hoorde ik dan haar pen krassen op het papier. Dezelfde pen als waar ik nu mee schrijf. Haar lange zwarte haar hing achter haar oren. Soms sloeg ze het net zo zwierig als haar woorden naar achteren en mocht ik me vergapen aan haar beweging.
Uren kon ik naar haar kijken. Gewoon genieten vaan haar aanblik. De vrije vogel die nu van mij was. Mijn vogel, mijn duif. Zo mooi als ze was. Haar aanblik was als de zon die op ging.
Zwoel, zacht en lieflijk.
En als ze sprak…
Als ze sprak ontloken er bloemen. Bij de klank van haar stem ging de zon op. Zelfs in de meest donkere dagen kon zij voor een prachtige lentedag zorgen. Zo schoon, zo puur. Zo onbeschrijfelijk prachtig.
En ik was degene aan wie ze zich had gegeven. Ik had het prachtige voorrecht van haar te houden. Haar te mogen koesteren. Haar te beschermen. Niemand dan ik mocht dat doen.
Ik zal je beschermen, had ik gezegd. Ik zal ervoor zorgen dat niemand je kwetst. Want ik wil dat je gelukkig bent. Alles zal op jouw manier gaan. Ik heb het beloofd en ik heb het gedaan. Ik heb het gedaan op die dag. Die prachtige, vervloekte dag. De dag dat ze uit rijden ging. Wanhopig ging ik achter haar aan en vond haar. Ze lag daar. Gebroken, in een rode plas van liefde en wanhoop.
Haar gelaat was bleek, veel bleker dan anders. Haar zwarte haren staken af als een baken.
Ik knielde bij haar neer en hield haar vast. Haar volle ogen keken me zwijgend aan. Ik wilde roepen om hulp, haar helpen. Maar ze hield me tegen.
Laat me gaan, vroeg ze. Laat me gaan. Hier. Nu. In jou armen. Dat is waar ik het laatst wil zijn. In jou armen.
Een traan ontsprong in haar ogen. Haar schoonheid overviel mij. De schoonheid van haar gestalte kon alleen overtroffen worden door gebrokenheid. Haar traan verzegelde dat. Daar lag ze. In mijn armen. Terwijl haar schoonheid mijn adem wegnam.
Dit was het einde. Het perfecte einde. Overtroffen schoonheid in de armen van haar geliefde.